Starocie w Kauflandzie

Firmy w których interesie to nie jest padają albo kupuje je państwo i dotuje.Oczywiście dotuje z pieniędzy tych interesownych.

Gdyby było tak faktycznie że towar dzień po dacie przydatności do spożycia stawał się trujący, każdy zarówno producent jak handlowiec i klient dbaliby aby nikt tego do ust nie włożył . Głupie są socjalistyczne przepisy które "normują" przydatność do spożycia tych artykułów. Znajomy wciągnął kiedyś serek topiony, który miał ten termin przekroczony o rok i nic - przeżył a nawet mu smakował. Kiedyś Janusz Weis próbował się dowiedzieć co się dzieje z solą kamienną po upływie terminu przydatności do spożycia mimo iż w ziemi przeleżała jakiś milion lat i się nie popsuła.

A na ciastkach w cukierni nikt terminu przydatności do spożycia nie pisze a mimo to ludzie się nimi trują tak samo rzadko jak kiełbasą czy czekoladą mimo iż są to o wiele mniej trwałe produkty.

Po prostu państwo po raz kolejny nas oszukuje dając nam pozorne bezpieczeństwo "bo w końcu od czego są odpowiednie służby", nie muszę dodawać że rachunek płacimy jak za bezpieczeństwo prawdziwe.

Podobnie jest w nielegalnych używkach zwanych narkotykami, są wśród nich takie co nie szkodzą lub mało a są i takie co nieźle trują i uzależniają. Państwo mówi: narkotyki są szkodliwe i dlatego są zabronione, i taki młodzik kupuje skręta marihuany, który już niedługo będzie tańszy od papierosów, pali raz drugi , trzeci no i ani się nie uzależnia ani jakoś na zdrowiu nie podupada i traci zaufanie do tych co mówią że narkotyki są trujące i złe, próbuje czegoś mocniejszego i wpada w nałóg.
Socjalizm zabija w nas po prostu instynkt samozachowawczy czy to w dziedzinie żywienia czy ćpania.

dziękuje..poczytałem..prawo mamy dobre ..tylko z jego egzekwowaniem są problemy.... a i wiedza ludzi w zakresie żywności mogłaby być większa... Np mało ludzi wie cokolwiek o salmonelli , barwnikach nie wspominając o prawidłowym myciu rąk..a potem się dziwią ze maja sr...

Czytelniku, wcale nie nie miałem zamiaru zwalniać państwa z nadzoru nad prawidłowością parametrów produktów sprzedawanych konsumentom. Państwo wzięło na siebie ten obowiązek finansując z budżetu instytucje kontrolne. Niestety sformułowanie - finansowany z budżetu - jest na tyle źle wyjaśnione, lub definicja tego wyrażenia jest celowo tak skomplikowana, że my jako podatnicy rozumiemy to inaczej niż "budżetówka". My uważamy, że urzędnicy powinni nam sprzyjać, bo to my płacimy ich pensje, gdyż sam budżet powstaje z wyszarpanych nam bezlitośnie podatków, a za to urzędnicy twierdzą, że wynagrodzenia dostają od... państwa. Usprawiedliwionym wydaje mi się zatem twierdzenie, że udają w ten sposób przygłupów, bo świadomie pomijają oczywiste pytanie, skąd państwo wzięło te pieniądze? Jednak biorąc pod uwagę ich pokrętne przekonanie o „państwowym” pochodzeniu finansów na ich gaże, trudno się dziwić, że działają w imieniu tego, który budżetem zarządza, a nie tego, który ten budżet tworzy. W tym właśnie upatruję istnienie słabości administracyjnej samorządów, panoszenia się urzędniczej buty i oderwania od rzeczywistości kontrolerów, którzy nie podejmują odpowiedzialności za interpretację przepisów, choć nie raz mają takie możliwości, ale wolą wykazać się efektywnością działań przed nadzorem i przez wykazanie skuteczności kontroli (patrz przychody z mandatów), uzasadnić konieczność istnienia danej instytucji.
Wracając jednak do tematu. Śmiem sądzić, że pomimo moich jednoznacznych poglądów na jakość państwowych instytucji kontrolnych muszę stwierdzić, iż jest instytucja, którą uważam za jedną z lepiej działających firm kontrolujących. Jest to PIH. Mówię tu oczywiście o tej części nieskorumpowanej. Uważam, że kontrolerzy najczęściej wykonują swoje czynności profesjonalnie i bez niepotrzebnego napuszenia. Za to inni kontrolujący mają chyba jakiś kompleks niższości z powodu pracy w mniej spektakularnych instytucjach i dlatego chcąc się tym bardziej wykazać, okazują niejednokrotnie kontrolowanym, kto tu kurde rządzi. Pomijając jednak sposób przeprowadzenia kontroli - za absolutnie paranoiczny i to niezależnie od firmy kontrolującej, uważam sposób karania przedsiębiorcy wypuszczającego na rynek produkt z wadami. Dla małego przedsiębiorcy, który wyprodukował dobrej jakości produkt, ale zapakował go do opakowania, na którym wielkość czcionki określającej jednostki miary była niezgodna ze zmienionymi przepisami, karą bardzo dotkliwą jest zadysponowanie przez kontrolera (nie PIH): grzywna - 1.500 zł, a do tego kara naliczona od wartości sprzedanego towaru i natychmiastowa wymiana opakowań, chociaż wydaje się, że klient w tym przypadku nie poniósł żadnego uszczerbku na zdrowiu, ani nie został przez producenta istotnie oszukany.
Co znaczy jednak kara nawet 5.000 zł dla producenta setek ton niby masła, albo dla sprzedawcy, który pod nazwą „ser gouda” (prawdziwy ser z mleka) wciska klientom za 20 zł za kilogram wyrób seropodobny zakupiony w hurcie za 7 zł? Czy jest szansa, że w takich właśnie przypadkach kara finansowa, która jest niższa niż dochody z takiego procederu będzie skuteczna? Śmiem wątpić! Jedynym sposobem na naciągaczy było by nie tylko zwykłe upublicznienie, ale szczególne nagłośnienie wyników kontroli.
Kiedyś uśmiałem się serdecznie, bo znalazłem w jakiejś ogólnopolskiej gazecie informację o takiej mniej więcej treści: z jednego ze sklepów znanej sieci handlowej pobrano próbki masła pochodzącego od 10 producentów. Tylko jedno masło miało prawidłowy skład. O ile się nie mylę, próby zleciła Federacja Konsumentów. Normalnie mnie powaliło. Już widzę, jak po tym artykule nieuczciwi producenci się wystraszyli! Niektórzy pewnie z samego wrażenia zbankrutowali, a sieć handlowa odszukała klientów i zwróciła im pieniądze.
Inna sprawa. Opakowanie i nazwa produktu nie może przypominać opakowania znanego powszechnie produktu o dobrej, ugruntowanej renomie, aby nie sugerować klientowi podstępnie, że wyrób podobnie wyglądający, ale z podłych surowców, jest tak samo smaczny, ale tańszy. Zasada obowiązuje. A jaki jest z tego efekt. Otóż od pewnego czasu zabieram okulary do sklepu, bo kiedyś żona wysłała mnie po masło extra, a ja przyniosłem ekstra śmietankowe (miks). Bez okularów zasugerowałem się z grubsza wyglądem i tym co było napisane dużą czcionką. Wierz mi Czytelniku, nie chciałbyś usłyszeć tego, co ja usłyszałem po powrocie do domu.
Albo z innej beczki. Jakim prawem coś nazywa się parówką cielęcą, chociaż nie zawiera cielęciny? Otóż może się tak nazywać, gdyż jest to dopuszczalne. To okazuje się jest tylko nazwa fantazyjna, firmowa. O składzie produktu można przeczytać informację na etykiecie. Powiecie, że guzik prawda, bo przecież nie ma etykietek na kiełbaskach. Tak, to się zgadza, ale etykieta może być na opakowaniu zbiorczym, albo sprzedawca może posiadać atest. Trzeba zażądać dokumentu i sobie poczytać.
Pewnie było by znacznie prościej, gdyby kiełbasa zawierała mięso, ser mleko, a dżem owoce. Tak mi się przynajmniej wydaje. A może to są poglądy podstarzałego dziwoląga, który nie nadąża za postępem? Może i mnie trzeba zmienić podejście do współczesnej technologii produkcji żywności? Może..., to i racja! Ale jeżeli mam wtrajać „postępowe” specjały, to w zamian żądałbym wyraźnej informacji o składzie produktów, która pozwoli mi na uniknięcie błędów żywieniowych. Otóż dla przykładu za dawnych czasów jadłem bułkę z mąki (skrobia), obłożoną kiełbasą z mięsa i popijałem herbatą... no wiecie to takie coś suche zalane wodą. Okazuje się, że współczesna szynka zawiera dodatek nawet 100% wody, a kiełbasy oprócz nadmiaru soli i azotanów, azotynów, koncentratu dymu i innego badziewia mogą zawierać również skrobię. Tak więc, aby w 2010 roku zjeść posiłek o podobnym składzie jak niegdyś, to dzisiaj wystarczy kupić kiełbasę i to... to suche od herbaty. Reszta, a więc prawie bułka i prawie herbata jest już przecież w wędlinie.
Jak pewnie zauważyłeś Czytelniku, o sprawie pozornego szacunku dla klienta i robienia mu wody z mózgu, myślę dość często. Jak widać to temat rzeka. Postanowiłem go tu nieco rozwinąć, aby zwrócić ci uwagę, że moim zdaniem działalność kontrolnych instytucji państwowych czy konsumenckich może skutecznie zwalczać właśnie producentów wytwarzających produkty solidne, a nie wyeliminuje plastikowych produktów żywnościowych i innych niby nam niezbędnych byle jakich wytworów, jeżeli tylko są one zgodne z obowiązującymi przepisami i mają odpowiednią czcionkę w opisach.
Jeżeli nam więc zależy na takich właśnie prawdziwych produktach, to niestety musimy o nie zawalczyć sami wymuszając na handlu ich dostarczanie, albo musimy doprowadzić do zmiany przepisów, do których stosować się będą producenci, handlowcy i kontrolerzy. Co zrobić łatwiej?
Przepraszam za długość tekstu, ale o tym można gadać raz mądrzej, raz głupiej, a z pewnością bez końca.
Pozdrawiam.
A. K. Jarecki

no,
smialo,
podaj ten adres,
wreszcie poznamy prawnika
na zywo jakby...

sorki za ton..ale jak ktoś z góry wie kim jestem i wie wszystko lepiej (np. że jestem agentem itp.pierdoły ) to mi nerwy puszczają..bo nie lubię chamstwa w sieci..jak masz inne zdanie to napisz..ale słuchaj co inni maja do powiedzenia a nie powielaj stereotypy ....najgorzej jak nawiedzeni robią tubę z netu. Ja krytykuje władze Zawadzkiego..i jakoś mi nikt nie napisał że zmyślam i pisze nieprawdę..wystarczy być mieszkańcem by wiedzieć jak jest. A bzdury typu : że jestem "smokiem" (pozdrawiam), że startuje w wyborach,, ( informuje ze nie..bo nie mogę:):)..no teraz to już oponentom mózgi się grzejądlaczego:)?..skazaniec...małolat..emigrant . :) )