Smutek ze zwycięstwa

Oddałem głos na Platformę Obywatelską i jest mi z tego powodu niezmiernie smutno. Kilku znajomych zatelefonowało do mnie w niedzielę wieczorem, żeby powiedzieć, iż czują się podobnie. W takiej sytuacji znalazło się chyba wielu Polaków. Zagłosowaliśmy na Platformę, nie mając lepszego wyboru, tymczasem po ogłoszeniu sondażowych wyników zobaczyliśmy w telewizji niebywały tryumf zwycięzców, przekonanych, że naród obdarzył ich zaufaniem za osiągnięcia i zasługi w minionej kadencji.

Nic bardziej błędnego. Naród - całkiem słusznie! - przestraszył się znów Prawa i Sprawiedliwości, a część elektoratu, która ma dość jałowej wojny między Jarosławem Kaczyńskim i Donaldem Tuskiem, postawiła na Janusza Palikota.

Zrobiło mi się smutno, kiedy usłyszałem peany sztabowców Platformy, wynoszące pod niebiosa osobę premiera w przekonaniu, że ma on już miejsce w encyklopedii, ponieważ dokonał historycznego wyczynu, jako że nikomu po 1989 r. nie udało się utrzymać władzy przez dwie kadencje. Wypada dodać, że nikomu nie udało się również sprowadzić demokracji do plebiscytu. Albo wybierzemy przewidywalną Platformę i przez kolejne cztery lata będziemy mieli względny spokój, jeśli światowy kryzys nas nie zmiecie. Albo dopuścimy do władzy PiS i otrzymamy powtórkę z koszmaru, który już raz zafundował nam Jarosław Kaczyński w koalicji z Samoobroną i Ligą Polskich Rodzin.

Minione cztery lata rządów Platformy w towarzystwie PSL to litania niespełnionych obietnic. Nie można wszystkich zaniechań usprawiedliwić kryzysem. To nie z powodu tąpnięć na Wall Street rozrosła się w Polsce biurokracja, mimo iż premier zapowiadał zdecydowaną redukcję armii urzędników. Nie z powodu problemów Grecji rząd Tuska odłożył zapowiadaną reformę finansów publicznych i dopuścił do powstania setek kolejnych absurdów w naszym życiu, choć na wstępie poprzedniej kadencji gwarantował, że zajmie się likwidacją nonsensów.

Dobrze by więc było, żeby zwycięzcy zrozumieli, że oddaliśmy na nich głosy nie w nagrodę i nie w podzięce za dotychczasowe dokonania, ale z obawy, że politykę zaniechań może zastąpić polityka nieobliczalnego szaleństwa w wydaniu Prawa i Sprawiedliwości. Jeśli zwycięzcy zachłysną się swoją rzekomą wspaniałomyślnością, to pod koniec rozpoczynającej się kadencji mogą faktycznie trafić do encyklopedii, ale w rozdziale pod tytułem "Zmarnowane szanse".

Pod koniec kampanii premier jeździł po Polsce i słuchał, co naprawdę myślą zwykli ludzie. Wszyscy to słyszeliśmy, więc nie można nam wmówić, że społeczeństwo wygłaszało laurki na cześć Platformy. Wprost przeciwnie: widzieliśmy kraj pogrążony w bezradności i w złości, widzieliśmy miasta i wsie, które oczekują na faktyczne zmiany. Proponuję, żeby nie odsyłać Tuskobusa do zajezdni. Niech premier przynajmniej przez jeden weekend w miesiącu, zamiast grać w piłkę, odwiedza nadal obywateli, a wtedy będzie na bieżąco z prawdziwymi nastrojami w kraju.

Jeśli sondażowe wyniki wyborów potwierdzą się, to największym wygranym jest Janusz Palikot. Zajęcie przez jego partię trzeciego miejsca pokazuje jak wielu Polaków ma już dość nieustannej pyskówki między PO i PiS-em. Według danych OBOP aż 11 proc. głosujących w poprzednich wyborach na Platformę oddało teraz głos na Ruch Palikota. Palikot uważa, że zwycięży w kolejnych wyborach. Platforma może w tym bardzo pomóc. Wystarczy, żeby zachwycała się sama sobą tak, jak w niedzielny wieczór.

Karol Cebula